رهایی

دستان پیچکم

تنگ است 

بهار من ...

تنگ از دلم بگیر

سین از سرم گذشت ...

آن داس های غمزده در دشت های دور

انبوه تیره

نم زده 

 شب 

پر

نگاه سرد 

دردت نمی کشد که مترسک ...

بهار نیست ...

هجرت

بهانه بود

برگ از درخت

مرده

به پاییز می رسید ...

بیچاره قاصدک

بادی نمی وزد ...

درخت شده ام

از لابلای شاخه هایت

بهار

از ریشه ها می گذشت ...

تمامت می شود

یک سایه کوتاه آذر ماه

 روی بام ؛

 با هر باد می رقصد ...

دیوانه ات پرید

 از زخم های حافظه

تا مرزهای درد ؛

راهش نمی دهند ...

به دنیا خوش آمدی ...

در اوج می شود

از آسمان گذشت

در آب رفتنی ست

موج از میان ماه

در برگ های کوچه 

 تکرار می شوی

پاییز می شود

وارونه می شوم

در انعکاس چای ...

سالهاست

از همان سو که می رود

سوز می گیرد

و هیچ آدمکی

در را

پشت سر نمی بندد ...